Rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten

Een zware melkwitte ochtendnevel hangt over het dichte woud in Ghana. Dikke druppels ochtenddauw glijden trillend, als tranen van weemoed, langs grote, frisgroene blaren naar beneden. De dichte mist drapeert een mantel van melancholie over mijn gemoed. Tijdens een rustpauze, gezeten tegen de stam van een reusachtige Baobabboom, schreef ik een - toegegeven - ietwat melig rijm.

Mis ik? Ja, ik mis! Ik mis:

De vanzelfsprekendheid der dingen,
vrienden die een dronkemanslied zingen.

De Kanaries in eerste klasse,
een WC waar je mee kan sjassen.

Een landschap met vier seizoenen,
Brusselse schonen die me zoenen.

Niet voor een ticket europa, geld of blanke huid,
maar gewoon, omdat er liefde in hen luidt.

Mensen die niet moeten vechten voor hun bestaan,
ik mis zelfs de klagers die zeuren over gebrek waaraan?

Een weg met af en toe een bocht,
mijn stad waar ik aan ben verknocht.

Het gefilosofeer van gekwelde zielen aan de toog,
ik mis een klimaat wat minder droog.

De avonden met de kaarten,
en natuurlijk mijn broer Maarten

Mijn krant, dagelijks een vers lettermaal,
waar ik zo gulzig in verdwaal.

Ik mis een frisse Cristal met romige kraag,
een overheid wat minder traag.

De geborgenheid van een eigen bed,
Fritten gebakken in echt ossenvet.

Ik mis een zon die niet brandt maar schijnt,
en vooral, vriendschap, die voor eeuwig is
en niet elke dag, vluchtig, weer verdwijnt.

 Nog 3800 kilometer...