I home
      I reisverhalen
      I congo
      I matonge
      I memisa
      I helpende handen
      I flandrien
      I literatuur
      I links
      I contact

Column 4 (Belang)

De gelederen zijn ondertussen versterkt met Brusselaar Daan Desmet. Hij wil de Westkust van Afrika verkennen met de fiets. Ik ga ook die kant op, dat komt dus goed uit. We zien wel hoe lang we samen optrekken. Alvorens de oversteek te maken passeren we langs Gibraltar. Een vreemd stukje Engeland in het Zuiden van Spanje. Plots zie je rode dubbeldekkers in de straten, de typische rode telefooncellen en natuurlijk de onvermijdelijke bobby’s. De stevige klim tot boven op de rots, al duizenden jaren een militair strategische plek om de toegang tot de Middellandse Zee te vrijwaren, pakken we er met de glimlach bij. Al is het wel even schrikken als er plots letterlijk een aap in mijn nek springt. Een kolonie Makaken bevolkt de top en ja zo’n beest wil al eens de aap uithangen natuurlijk.

De Ferry naar Tanger (Marokko) is zo goed als leeg. In de zomer is dat wel even anders, miljoenen migranten trekken dan op vakantie en familiebezoek naar de Maghreb. Eens voet op Afrikaanse bodem worden we al gauw aangesproken in het Nederlands. We kunnen logeren bij Saïd. Hij heeft enige tijd in Nederland gewoond en vindt het wel leuk om de taal wat op te frissen. Hij huist samen met vrouw en drie kinderen in een leuk appartementje. We worden in de watten gelegd en spelen verstoppertje met de koters. Keurige familieman denk je dan. Als ik vraag naar zijn beroep blijkt hij zowaar een hasjsmokkelaar te zijn. Met bootjes en kleine vliegtuigjes smokkelt hij het spul naar Spanje. Tja, dat is wel even schrikken. Maar in Marokko zijn er honderdduizenden mensen afhankelijk van de productie en smokkel van dit goedje. Bovendien is Saïd een toffe peer en niets maar dan ook niets aan hem of in zijn huis laat vermoeden waar hij mee bezig is. Ik vraag me zelfs af of zijn vrouw het weet. Leuk detail, hij rijdt rond met een Belgische nummerplaat…?

In Spanje was het constant klimmen en dalen in de sierra’s. Ik heb daar één vlakke etappe gereden. Dus de enige bulten die ik in Marokko wil tegenkomen zijn die van kamelen. De tocht gaat langs de kustlijn, romantisch. Lekker zonnetje, de Atlantische Oceaan aan de rechterzijde en dan maar vlammen. Maar dat is buiten de waard - lees wind - gerekend. Pal op kop staat hij. De eerste dag is dat nog leuk. Je waant je een Flandrien, beukend tegen de wind, op weg naar de zege in de Ronde van Vlaanderen. De tweede dag is het al een heel stuk minder en derde vervloek je die smerige wind. De Marokkanen zijn er anders wel tevreden mee, de wind brengt regen wordt er langs alle kanten beweerd. En gelijk krijgen ze, na drie dagen rammen tegen een heuse windmuur komt er ook nog een wolkbreuk bij die nu al twee dagen aanhoudt. Maar we fietsen door, er is gewoon geen keus. Bovendien gunnen we de Marokkaanse boeren hun regen van harte. Na twee maanden droogte is die meer dan welkom. Maar het blijft vreemd, in vijf weken Europa, geen druppel. En op weg naar de Sahara de volle laag. Er zijn geen zekerheden meer.

terug