I home
      I reisverhalen
      I congo
      I matonge
      I memisa
      I helpende handen
      I flandrien
      I literatuur
      I links
      I contact

Doe de Hammam

‘Een Hammam?’ hoor ik u al denken, ‘Wat is dat voor een beest?’ Het gaat hier om een Turks stoombadhuis. Je vindt ze overal in Marokko. En ook wel in Limburg, waar er een grote Turkse gemeenschap huist. Een bezoek is echt een belevenis. Alleen jammer dat er voor mannen en vrouwen aparte badruimtes zijn. Dus via de manneningang naar de collectieve kleedkamer. Iedereen kleedt zich helemaal uit, op een onderbroek of een dun handdoekje rond de middel na. Na een ontsmettend voetbadje, moet ik een zware metalen deur openschuiven, een dikke volle waterdamp slaat me in het aangezicht.

El Hassan Lachga voor zijn Hammam
 

Ik bevind me in een soort gewelfde kelder, plafond en vloer zijn bedekt met kleine tegeltjes, ze vormen mooie Moorse motieven. De vloer voelt zalig warm aan. Even zitten of liggen om eens goed te zweten. Ik heb ook een begeleider meegekregen. Rashid, klein spichtig mannetje, gezellige krullenbol en opwippend snorretje. Hij draagt een soort lendendoek à la Ghandi. Hij gebaart me van plat op de buik te gaan liggen. Dan komt hij op mijn rug zitten, neemt mijn benen in zijn nek en trekt mijn armen naar achteren. Nu ben ik nogal een stijve hark en net als ik het wil uitschreeuwen van de pijn lost hij zijn greep. Hij blijft trekken en sleuren aan al mijn ledematen en het moet gezegd op het eind van zijn sessie zit alles weer fijn los.

Dan pakt hij een soort ruwe spons en begint als een gek over mijn lichaam te wrijven. Alle oud vel schuurt hij er af, en er komt één en ander af bij mij. Lichtjes beschaamd laat ik hem zijn gang gaan. Rondom mij zie ik verschillende mannen elkaar wassen, inzepen en vel afschuren alsof hun leven er van af hangt. Ze lachen met die onhandige ‘blanke’ en knikken me bemoedigend toe. Na het schuren: spoelen met veel en heet water. Dan begint hij me in te zepen met een soort van bruine-zeepachtige substantie. Hij schrobt en wrijft dat het geen naam heeft. Met zoveel overgave heb ik mezelf nog nooit gewassen.

Als toetje volgt er nog een vakkundige massage. Een bijna twee meter grote Marokkaan, met serieuze borstel onder zijn neus en kolenschoppen van handen neemt die voor zijn rekening. Een beetje angstig leg ik me neer op het verhoogje. Je verwacht zo’n type nu eenmaal eerder aan de uitgang van één of andere louche discotheek. Maar masseren kan hij. Vliegensvlug glijden zijn glibberige handen over mijn stramme spieren. Alle stijfheid van het vele fietsen wordt vakkundig weggeknepen. Tot slot worden er nog maar eens enkele emmers warm water over me uitgegoten.

Nog nooit heb ik me zo proper gevoeld. Mijn huid is zacht en geurend. Neen, de domheid van iemand die het heeft over een vuile Turk of Marokkaan is hiermee nog maar eens bewezen.

terug